Mooi oud

De geëtste sepiakleurige dame verkoopt haar zelfgemaakte pasta's op de markt. Tortellini, ravioli, tagliatelle spaghetti enz.
Wanneer ze bukt om zakjes te pakken die ze onder de tafel met haar lekkernijen bewaart kijk ik recht in haar fraaie rimpelige boezem. Wie wou beweren dat ouderdom geen schoonheid kent?

Alcamo is een stadje hoog gelegen met een fort, nu een museum van de wijnbouw. Het fort is gelegen aan een behoorlijk groot plein verdeeld in met stenen omzoomde vierkante grasveldjes en veel palmen. Hier stopt de bus. We kwamen het stadje binnen over een lange brede straat omhooglopend met winkels in alle soorten en maten. Hieruit maken we op dat het een behoorlijk stad betreft.
Of het aan de vering van het busje ligt of aan de bestrating, af en toe worden we uit de stoelen omhoog gekattapulteerd. Weer ervaar ik het verschil met Nederland. Hoe langer ik hier ben hoe meer ik besef in wat voor aangeharkt land ik woon.
Kapot is hier niet noodzakelijk aan vervanging of reparatie toe. Maar zeg nou zelf, hoeveel romans werden er geschreven over affe stadjes, gelukkige huwelijken, vriendschappen zonder hobbels, families zonder vlekje of meegaande, brave, toegankelijke en altijd vriendelijke karakters?

We stapten uit op het plein, wandelden het stadje in en dronken koffie op het andere pleintje met de oude kerkjes. Er was een begrafenis van een oud persoon, voornamelijk oude mensen en berusting. We zagen nog een aardig straatje met wat winkels.
Er bleek een rommelmarkt te zijn, een grote rommelmarkt. Daar kochten we wat rommeltjes, toen liepen we weer terug naar het plein. We aten wat, deden een plas en lieten Alcamo voor wat het was. Het fort hebben we niet verder bezocht dan de imposante binnenplaats.

Weer thuis, rusten. We zijn ook niet meer jong en al dagen aan het klimmen en dalen. Vandaag precies twee weken op pad. Nog lang niet uitgekeken, maar nu even de tube Voltaren Emulgel  en met de benen omhoog.