Door een rode bril

Thuis, thuis thuis, stel ik me dan het leven voor in zo’n plaatsje, dat ik alleen nog maar ken van de beschrijvingen en de plaatjes. Ik zie mezelf zoals ik dat wel eens las in boeken van grote schrijvers die reizen maakten. Dat ik dan ‘s morgens naar het haventje loop daar even rondkijk en de vissers groet. Op de terugweg naar het appartement  koffie met een croissant op steeds hetzelfde terrasje en zo verder. Ik heb een beeld gevormd van hoe mijn leven eruit zal zien, daar, dat inmiddels hier geworden is.

Zeker…de eerste dagen wel, opwinding bij het ontwaken, meteen naar zee, maar al snel ontstaat ook hier een patroontje van een dagindeling die niet zo heel veel verschilt van thuis thuis. Opstaan, koffie met toast, de krant. Er moet nodig geveegd, er is een wasje, misschien weer eens douchen, het bed even opschudden, de aanrecht helemaal lekker schoon voor de nieuwe dag en voor je het weet is het 12 uur en boodschappentijd. Tussen 1 en 4 zijn de winkels dicht. Niks niet elke ochtend meteen wandelen naar het haventje en koffie drinken op het terras met Hemmingway of Nooteboom.
Zo kwam het dat ik vanmorgen, op weg naar het haventje om een reservering voor een boottocht te maken, mezelf hoorde zeggen. ‘God het is alweer een paar dagen geleden dat ik in het haventje was.’ Ge neemt uzelve mee is het cliché. 

Een van ons tweeën doet dat wel, elke ochtend even naar buiten en ‘s middags ook. Dan neemt hij het schetsboek en de stabilo mee en maakt de mooiste tekeningen van dit architectonisch ingewikkelde stadje. Trots ben ik op hem en een klein beetje jaloers dat hij dat, zo uit de losse pols, snapt en kan tekenen. Het geeft de sfeer van dit plaatsje beter weer dan honderd foto’s en bij het restaurantje op de kop van de haven rukten ze de tekening van hun zaak zowat uit zijn handen. 

Nog steeds is het heerlijk en a-typisch voor ons doen. Wanneer we op reis waren zeiden we vaak tegen elkaar dat we eens wat meer rust moesten nemen. Jachtig van de ene plek naar de andere trekkend. Nu hebben we dat gedaan, soms kriebelt het: zullen we een auto huren, zullen we dit of dat, of zus of zo? 
We gaan geen auto huren, we gaan alles met het OV doen en als er geen OV is dan gaan we het niet doen. Veel van weinig zien en contact maken met de mensen bevalt ons prima. Aan de overkant in het winkeltje waar we water, wijn, eitjes, ham en brood enz kopen kennen ze ons nu. Het echtpaar op leeftijd en hun dochter. Hij draagt een knalrode bril en snijdt het vlees en zij de onderwerpen aan, behalve gisteren toen begon hij ineens te praten. Dat wij uit Ollanda kwamen en dat ze daar in Amsterdam meisjes hebben achter glas. Hij lachte er ondeugend bij en daar moest zij weer over lachen.