Zeevolk

Gisteren licht bewolkt en een stevige koude noordenwind. We besloten om een broodje te gaan lunchen in het stadje. Daarna liepen we de Garibaldi af naar beneden naar het haventje. Het was rustig er waren weinig mensen, de wind daarentegen was ontsluiting, schuimkopjes op zee. In de verte zagen we dat een middelgrote vissersboot onze kant op kwam. Zou hij hier gaan aanleggen? Het was voor mij, niet echt maritiem getalenteerd, moeilijk om te zien welke koers het schip voer. Bert weet er wat meer van. ‘ Let op, hij moet nu eerst een stuk doorvaren om de draai de haven in te kunnen maken. Anders klapt ie op de pier, de wind komt van die kant. Zie je nou gaat ie draaien.’ Het schip schommelt heen en weer als een dolle tot ie de punt van de pier voorbij is, dan is het in één klap rustig. Varen heeft echt hele eigen wetten in het omgaan met natuurkrachten om nog maar te zwijgen over de scheepstaal. Het is nog even twijfelachtig of ze zullen aanleggen aan onze kant van de haven of aan de overkant. Maar verdomd ze komen onze kant op, het ziet er naar uit dat ze gaan aanleggen waar afgelopen zaterdag onze catamaran afmeerde. ‘ Kijk nou duwt de wind hem tegen de kant.’

Op de kade een kleine witte bus om de vangst te vervoeren. De chauffeur staat klaar om de touwtjes aan aan te nemen en om de bolders te gooien. Op het schip drie vissermannen, een stuurman en twee mannen die de kratjes met de vangst meteen beginnen te sorteren. We zien garnalen en wat grotere vis, ik ben er niet zo in thuis hoe ze heten. Eén van de twee, een tanige vijftiger met mutsje en sigarettenpeuk in de mondhoek gaat het dek schoonspuiten. Altijd staan ze het dek schoon te spuiten, dat herinner ik me van de vele keren dat we op de kaden stonden in Frankrijk, Spanje of Italië. Wanneer we wat dichterbij komen spreekt hij ons aan in onvervalst Amerikaans. Hij is geboren in Boston en sinds een aantal jaren hier in Castellammare. Zijn ouders en ook zijn hele familie komen hier oorspronkelijk vandaan. Hij was ook in Boston visserman en zo worden we al babbelend aan de praat gehouden en als we ons omdraaien is de handel in het busje verdwenen en hebben we niets gezien van wat de vangst inhield. Op de terugweg, bij het bestijgen van de lange trap naar boven naar de Garibaldi, vroegen we ons af wat die lading zou zijn geweest. We hadden allebei het gevoel dat we professioneel waren afgeleid van al te nieuwsgierige belangstelling. Kan ook best zijn van niet hoor. Morgen zou de Santa Anna naar de haven van Trapani worden gevaren alwaar de boot een schilderbeurt zou gaan krijgen. Bert probeerde het nog even, maar nee nee dat deden ze niet. Dat was verzekeringstechnisch niet verantwoord.