Thuis bij ons moeder en ons Jet

In bed, na de dag van gisteren, drong de symboliek pas echt tot me door. Voor de deur staan en geen sleutels bij je hebben en geen telefoon en niet eens de volledige naam van de verhuurster in een stad waar je niemand kent.
Het zit erop, het is mooi geweest, we gaan weer naar huis.

Ik wilde even weg van huis, eens iets langer ergens zijn na een verwarrende periode. Wat de reis me heeft geleerd? Misschien wat meer respect voor het leven wat ik ook maar kreeg van mijn ouders. Misschien dat je op een half lege tank verder komt dan je denkt, dat vriendelijkheid een sleutel is die op alle deuren past. Dat ik nog steeds kan genieten van op het strand liggen en in zee zwemmen. Dat mijn leeftijd er ineens niet meer toe kan doen en ik me jong voel en mooi, ook met armen met rimpelige kipfiletjes. 
Ik weet het niet, straks thuis, wanneer we weer een tijdje in ons ritme zitten zal ik het wel beter kunnen overzien. Nu nog even heel erg genieten van het hier zijn en dinsdag met de trein, naar Rome en daarna naar huis.

Om vijf uur vanmorgen ging de wekker. De droom die Bert had om mee te varen met een vissersbootje is op de laatste dag dat we hier waren uitgekomen. Hij had het al opgegeven, maar gisterenochtend zei hij: ‘ ik ga het toch nog een keer proberen.’ en ja hoor na een kwartier appte hij: ik heb beet. Ik mag morgen mee met een vissersbootje. 
Nu is het half tien en ik zit dit te schrijven aan de tafel in het woonkamertje. Een uur geleden kwam het bootje terugvaren en ik, samen met een handvol restauranteigenaren, stond op de kade om ze op te wachten. Kniertje op Sicilië. Een stuk of tien kistjes met wat visjes, echt niet veel. Zo is de visserij nog wel om aan te zien. Totaal onder de indruk en wat bibberig naar huis naar de hete douche en het bed. Een ervaring om nooit te vergeten. Voor de laatste keer zit ik op het balkonnetje in de Via Georges BIZET en borduur verder aan een van de serie borduurwerken die ik maak op damasten servetten. My Live On A Napkin. Toen ik klein was vond ik het liedje: Er zat een klein zigeunermeisje huilend op een steen, heel erg mooi. Ook dacht ik dat je toch zeker wel op de wolken zou kunnen lopen en van de ene op de andere springen. Ik ben nu net aan de wolken begonnen. In Tilburg op het balkonnetje verder.

Zo zoetjesaan zijn we aan het inpakken en opeten wat nog in de koelkast ligt. Ik heb er zin in, in de reis met de trein door de straat van Messina, door Calabrië, over Napels naar Rome. Twee dagen daar en dan weer dwars door Italië naar huis. Er is een einde gekomen aan ons Siciliaanse avontuur.  Naar huis, naar huis. Thuis bij ons moeder en ons Jet, zoals het boek van Maria Grover en Annemiek van der Veen over het leven van Brabantse vrouwen in de 19e en de 20e eeuw.