Kakka

Wat is dat toch? Thuis, in Tilburg, geen enkel probleem, een stoelgang regelmatiger dan de gemeentebelasting en hier… trouble. Gelijk weer niet echt lekker kunnen poepen. Ik eet regelmatig fruit beweeg meer dan ooit, inmiddels ook een bakker gevonden die bruinbrood verkoopt, maar niks hoor. Zuinigjes levert het lijf de afvalstoffen af. Ik weet dat veel mensen daar last van hebben wanneer ze in den vreemde zijn. Zou het een rudimentaire impuls zijn, overgehouden uit de oertijd? Toen er nog predators waren die op mensen jaagden. Laat geen sporen na op onbekend terrein van wat je ooit hebt gegeten, het geeft aan dat jezelf ook eetbaar bent. Genoeg gezeikt over kakka.

Hoe leuk het ook was en misschien is het een soort tristesse aprés, maar vandaag de dag na het bootreisje, voel ik me voor het eerst minder happy. Down is een te groot woord, maar gewoon van die vragen die zinloos zijn. Wat doen we hier eigenlijk, al dat gereis wat zoek je daar toch in? luxe vermaak in een toch al zo luxe leven. Toen kregen we ook nog een beetje mot met mekaar en was de dag verder niet zo’n hele buona giornata. We gingen een beetje stilletjes slapen, geen echte ruzie, maar echt maatjes waren we ook niet. Nog een wonder dat we het drie weken hebben volgehouden zonder onvertogen woord. 

Vandaag over een week vertrekken we met de nachttrein vanuit Palermo naar Rome. De trein gaat op de boot in Messina en in Calabrië weer van de boot af. Dan reizen we langs de kustlijn dwars door Calabrië richting Napels en dan in Rome stappen we uit. We zijn 2 nachten in een hotelletje in Rome en vertrekken dan, op 1 mei, weer met de nachttrein naar Amsterdam. Enerzijds  verheug ik me erg op de reis anderzijds denk ik dat het behoorlijk pittig zal zijn, we zullen zien. 

Woensdag, een dagje naar Trapani. Toch een auto gehuurd. Je kunt daar niet naar toe van hieruit met het OV. Lastig, de verhuurder spreekt geen woord engels en ratelt er maar op los. Ik zit lafjes opzij op een stoeltje en laat mijn maatje, het is weer dik aan tussen ons, alles alleen doen. Hij gaat ook rijden. Een Renaud Twingo wordt het. 50km is de afstand naar Trapani, een stad die ons erg is aanbevolen vanwege de architectonische schoonheid en stadsopbouw. Nou geen woord teveel gezegd. Wat een prachtige stad. Veel langer dan drie uur echter houden we het niet vol, het geslenter en gekuier door de met basalt geplaveide straten. Drie kerken bezocht, waarvan in een een groot schilderij van Van Eyck en een groot schilderij van Rubens, beiden in erbarmelijke staat van onderhoud. In een andere kerk stonden de veertien staties van de Kruisweg elk in een beeldengroep. Een ontmoeting met een aantal Nederlanders, op een terras waar we wat aten, leerde ons het verhaal achter deze beeldengroepen. Eén van de mannen van het gezelschap bleek Italiaan te zijn en afkomstig uit Trapanie, getrouwd met een Nederlandse en bijna accentloos Nederlands pratend. Op goede vrijdag is er een 24 uur durende processie  met een stoet van deze beelden. Elke statie wordt gedragen door 24 mannen uit steeds één beroepsgroep, de bakkers, de slagers, de kappers, ook heeft elke beeldengroep zijn eigen muziekgezelschapje. De stoet is 7 km lang en de laatste statie, Maria en Maria Magdalena met de kruisafneming wordt gedragen door de horeca. Het moet een adembenemende gebeurtenis zijn.

Bij het terugbrengen van de auto nog even fijntjes opgelicht met de benzine, waarschijnlijk een oude truc die we niet doorhadden. Niet goed opgelet bij het ophalen en vertrokken met een half lege tank die we weer vol afleverden. Jammer maar helaas, ratel ratel ratel niet verstaan en neem je verlies, naar huis. 4 weken op Sicilië en maar 1keer opgelicht. Niet mopperen.

Thuisgekomen deed mijn buik een beetje raar en was ik aan de diarree. Sorry het verhaal begint en eindigd met kak, maar die verstopping is in ieder geval over nu. Ik ben ook maar een mens.