Wat een leuke oude dame.

In de namiddag gisteren, het was alweer goed heet, op de boulevard op zoek naar een tafeltje in de schaduw. Er zit een gezelschap van een man of tien aan een lange tafel, de enige plek waar schaduw is, maar ernaast staat een klein tafeltje voor twee. Daar nemen we plaats. Het blijken Nederlandse jonge mensen. Ze doen een fotoshoot voor hun kledingmerk SOET. Nee een winkel hebben ze niet alles via internet. Het zijn acht jonge mannen en twee vrouwen. Mooie vrouwen, de modellen, die zich gedragen als modellen, nuffig en arrogant. De rest van de club is ook niet echt uit op contact behalve één jongen, de fotograaf.

We raken als snel in een geanimeerd gesprek. Hij is nieuwsgierig naar wat we doen, hier. Als we vertellen dat we hier een maand verblijven vraagt hij ons het hemd van het lijf: doen we dat vaker, hoe is het om oud te zijn, zijn we avontuurlijk, enz? Zelf verteld hij over zijn VW Caddy die hij heeft omgebouwd tot campertje. Daarmee reist hij met zijn vriendin ook graag door Europa. Liefst naar plekken waar je kunt klimmen. Hij houdt van het klimmen, het gevoel als de top is bereikt, maar ook de angst om te vallen vindt hij lekker.

Of ik Instagram heb? Ja dat heb ik. Hij maakt korte docu’s over bijzondere mensen, mensen die een gekke hobby hebben of een apart leven, onder de naam: degroentjens. Hij heet Jens, vandaar. Ook op YouTube. Dit, deze shoot, doet hij omdat Daan, de man van de kleding, zijn vriend is. Waar komen we vandaan? O, dat had hij al een beetje gehoord, Limburg. Hij komt zelf uit de buurt van Venray. Nu woont hij in Eindhoven. Echt leuk zo’n geïnteresseerde jonge man.

Op de weg terug naar huis, al op de lange trap naar boven naar de Corso G. Garibaldi, word ik overvallen door een vorm van zelfverwijt. Wat heb ik me zitten aanstellen tegen die jongen. Tjonge, jonge, jonge wat een hippe bejaarde. Alsof ik de hele dag niks anders doe dan actief en enthousiast workouten en modern zijn. Ik heb een grondige hekel aan die Tielke daar op dat terras met die jongeman. Volgende keer hou ik mijn bijdehante waffel eens wat meer en laat ook mijn reisgenoot ook eens aan het woord. Het gevoel blijft de rest van de vooravond nog hangen, maar nadat ik een verrukkelijke risotto had gemaakt was het weer verdwenen. Nog even op de iPad naar het journaal gekeken en toen lekker naar bed.

Morgen de zee op, misschien, en lekker uit eten.