Een ijsje op de kade

Er staat een schattig ijskarretje op de kade, de iets gezette jonge man van rond de vijftig schept ijs. ‘Wat een leuk karretje heeft u’ zeg ik. ‘Vroeger vonden ze mij leuk nu vinden ze mijn karretje leuk’ lacht hij. Het ijs wat hij schept is heerlijk, maar dat zeg ik maar niet. Dat gebeurde eergisteren. Gisteren, zondag, een drukte van belang in het stadje. Het is al een paar dagen aan de gang, het festival van naald en draad. Overal staan stalletjes met veelal dames achter de tentoongestelde maaksels.

Zelf geknutselde spulletjes, van stof genaaide cactussen, gehaakte tasjes, gepunnikte knuffels, the works. Hier en daar heeft er zich een familielid van de organisatie met een kraampje met confitures, notenpasta’s en honing, tussen gefriemeld. Het is allemaal van een aandoenlijke, schattige, lelijkheid. Sorry dames, ik kan er niks mee, ik durf ook niet te blijven staan om het te bekijken want ik kan het teleurgestelde gezicht niet verdragen als ik doorloop zonder te kopen. Ik ben een watje, dat blijkt later ook weer aan tafel tijdens de pranzo.

Het plan was om de middagboot te nemen. Een catamaran vaart je 4 uur langs de kust van grotta naar grotta. De ochtendvaart stond op het punt van vertrek. Nee, de middagvaart ging niet door, het weer zag er niet goed uit, teveel wind. Even twijfel, maar nee dan maar een andere keer.

Het plan was geweest de middagboot en daarna eten in de oude vuurtoren op de kop van de haven. Terug naar huis of een ander plan? Het avondmaal wordt middageten, pranzo en dan naar huis siësta. Parijs Roubain op de computer en de schaakcompetitie die de uitdager levert is er ook nog. Lekker lummelen na een uitgebreid middagmaal, er kunnen je ergere dingen overkomen.

Ik zal het bij de omstandigheden houden, in Nederland kun je ook heel lekker eten. Het tafeltje staat voor een windscherm van glas. Beneden ligt de Tyrreense zee, blauw dat pijn doet aan je ogen. Tijdens het voorgerecht verschijnt er een man met pet en accordeon, die allemaal van die meeslepende Italiaanse melodieën begint te spelen en dan hou ik het niet droog. Ik schaam me, onnodig ik weet het, schaamte is van alle onvrijheden een van de ergste, maar verbeeld je het eens.
Je zit te snikken in je servet op een zondagmiddag aan zee op Sicilië. Dat is gênant dat ís gewoon gênant.

Op de weg naar huis nemen we nog een ijsje bij de meneer met het leuke karretje. Ik maak hem een persoonlijk complimentje en krijg een knipoog terug en een extra schepje koffie-ijs.