De waslijn

Strakblauw de hemel vandaag. Aan de waslijn, twee touwen aan het balkon boven de straat, hangt het witte t-shirt dat ik al dagen aanhad.

Vanaf het kleine parkje, waarop het straatje uitkomt, de uitgelaten stemmen van spelende jongens. Lachen, aanmoedigen, roepen. Zondagmiddagverveling verdrijven. Een piepjong ouderpaar doet een wandeling met hun kersverse baby. Moeder nog wat rommelig van de bevalling, vader die af en toe iets in de wagen doet. Eindelijk is de baby ook fysiek van hem. Het leven gaat door in de meest letterlijke zin.
We rusten nog steeds uit. Houden elkaar in toom bij al te ambitieuze plannen. Denk er aan je bent acht/vierenzeventig. Raak niet oververmoeid. Het is verleidelijk, het haventje, de marktpleintjes met de terrasjes, de kustlijn vol bezienswaardigheden. De vissersbootjes waarmee je mee de zee op mag, tegen betaling uiteraard, inclusief lunch. Maar het is trap op, trap af en als de avond valt valt ook de energiemeter onder de nullijn. Dat is niet goed schat, je raakt uitgeput, zeggen we tegen elkaar. 

Het gepraat achter de gesloten deuren van de balkonnetjes in die fijne taal vol melodie, dat heeft het Italiaans met het Brabants gemeen. Soms gaan die deurtjes open en verschijnt er een dame, altijd met een schort, of een meneer die het dekbed even buiten hangt. De ronde van Vlaanderen op de telefoon, een lekker boek. 

Dagen vol geluk, er komt vast ook nog wel regen, volgende week zondag wordt dat verwacht, het stond zelf in de Giornale di Sicilia. Ik voel me jong en aantrekkelijk, zo zittend in de zon. Vanavond weer naar Tratoria Miala. Daar waren we al.