Bella Ollaaanda en padre Pio

Vandaag zou de WIFI man komen en Laura zou ook het tv tje komen maken. Om 10 uur stonden ze voor de deur. Laura en haar man, die uit Portugal bleek te komen. Ze gingen voortvarend te werk. Andres had zijn gereedschapstassen bij zich. Hij begon met de hardstenen dorpel buiten van de deurtjes in de kamer. Die was in drie stukken gebroken, maar met kit lukt alles en al snel zaten de stukken weer keurig op hun plaats, even oppassen de eerste paar uur. Toen ontfermde hij zich over de schemerlamp zonder draad en ook dat was gauw gefikst. Nu kwam het grotere werk aan de beurt, de openslaande deurtjes, die inderdaad wat stroef openden, werden uit de scharnieren getild. Dra zag het huisje eruit alsof er een kleine verbouwing gaande was. Toen ook nog de WIFI man erbij kwam zijn we maar vertrokken. 

Naar het haventje waar de vissers de laatste dingen aan het opruimen waren na hun vistocht van deze ochtend. Bij 1 boot staat een oudere man de netten te boeten, dat gebaar, een beetje groot uitgehaalde naaisteken, is wereldwijd het zelfde. Een andere oudere man, met nog 2 tanden over, staat met de boeter te praten. Ze zijn geanimeerd in gesprek, bijna elk gesprek is overigens geanimeerd, de hele dag door, midden op straat, in de portiek en op de stoep. Autorijden en praten daar zit altijd de vaart in hier.

Als ze horen dat we uit Ollanda komen raken ze opgewonden over hoe mooooi het is in ons land. Als we vragen of ze er waren, nee, nooit geweest, wel in Florida.

We drinken koffie in een barretje op het hoekje van het grote plein met de palmen. Aan de overkant een busremise. Lekkere koffie voor een goede prijs, met een torte di mele, een stukje appeltaart. Jammie. Bij de busremise zien we een man staan, we gaan naar hem toe in de hoop dat hij iets kan vertellen over de bus naar Palermo.

Dat kan hij en een stuk wijzer lopen we terug over het plein richting onze casa om te zien hoe de werkzaamheden vorderen. Bij een bronzen beeld van Padre Pio, een in heel Italië aanbeden en inmiddels heilig verklaarde pater, stoppen we even en raken in gesprek met een jonge man. Het beeld is een schenking van Amerikaanse families die oorspronkelijk afkomstig zijn uit Castellammare. Alles hebben ze betaald, het beeld en het perkje eromheen. Inclusief onderhoud. Waar we vandaan komen, of het ons bevalt hier in Sicilië? Beter dan in het noorden, daar zijn ze niet aardig. Als je aan iemand in Milaan vraagt hoe laat het is zegt hij: ik weet het niet, ik kom uit Genua. 

Thuis zijn de werkzaamheden gevorderd, alles doet het weer en de deurtjes gaan weer soepel open. Het tv tje is goed en de WIFI code legt ze morgen op tafel want dan zijn we er namelijk niet. Dan zijn we naar Palermo, met de bus.