Middagwandeling

De laatste twee dagen vóór het vertrek van huis zijn altijd een beetje typisch. Het brengt een vreemde stemming met zich mee, het besef dat ik mijn huis ga verlaten om ergens anders te zijn. Het vertrouwde patroon van: opstaan, koffieapparaat aanzetten, boterhammetje maken, melk opschuimen, radio aan, soms 1, maar als de muziekkeuze afgesteld is op mensen die in de file staan gauw naar 3. Dat wordt even een weekje héél anders. Het waarom dient zich een paar keer per dag aan. Weg met die gedachte, concentreer je op wat je nog moet doen. Letterlijk denk ik dat zo, dus in de aanspreek vorm.

De ochtendwandeling was er weer eens bij ingeschoten. Ik wou toch iets meer dan alleen naar AH lopen dus ik maakte een ommetje er naar toe. Door de Stedekestraat, door het park naar de Pont, die links passeren om dan achterlangs over de rotonde bij Appie te komen.

Achter de spiegel van Kapoor op het lage muurtje bij de vijver zat een meisje. Op het muurtje had ze wat spulletjes liggen. Ze keek me aan, ik dacht dat ze geld wou gaan vragen. Ik haalde mijn schouders op en spreidde mijn armen met de handen open  en zei: ‘ik heb niks bij me’                                                                             
 

’‘Wat zou je bij je moeten hebben?’ vroeg ze.

  ‘Ik dacht dat je geld wou’ zei ik.

  ‘Nee, ik heb alles’  zei ze en kwam op me toe lopen. Ik besloot tegen de altijd aanwezige impuls van: weg, weg, weg, van de misère, in te gaan. Ik begon een praatje met haar. Of, beter gezegd ik begon te luisteren. Ze was beeldschoon, had golvend, glanzend, gitzwart haar, met twee staartjes. Ze was mager maar niet skelettig mager. Jonge meisjes dun is beter gezegd. Ze droeg een beige trainingsbroek en een wit t-shirt, dat ze onder haar kleine tietjes bijeen had geknoopt. Haar buik was mokkakleurig en glanzend glad.                                      
Ze begon hupsend en springerig te vertellen van de hak op de tak. Ze had een pak shag tussen haar broeksband gestoken.

  ‘Ik rook, de hele dag, maar niet de hele tijd… gewoon,  jij drinkt toch ook niet de hele tijd water, jij neemt toch ook kleine slokjes’ junkie praat.

 ‘Geld heb ik niet’ terwijl ze dit zei trok ze de zakken van haar joggingbroek naar buiten. Inderdaad leeg.

  ‘Als ik geld nodig heb…dan laat ik me toch gewoon neuken. Even benen wijd en klaar.’ Ze keek me triomfantelijk aan, maar ik gaf geen sjouge. 

  ‘Ja, kan ik me voorstellen, makkelijk verdiend denk ik’ zei ik. Ze knikte en gebaarde me op het muurtje te komen zitten, naast haar.  Dat deed ik. Het was een warrig verhaal, het kon waar zijn of helemaal niet. In ieder geval een bijna standaard verhaal: ouders uit Egypte, moeder jong gestorven, kindertehuizen, adoptie, een zoontje enz. 

Toen kwam er een jongen op een fiets die stopte. Ze begroetten elkaar hartelijk met omhelzingen, ik kneep er gauw tussenuit. Ik had het wel weer gehad. ‘Daag ‘ zei ik ‘ pas goed op jezelf’ voegde ik er nog moederlijk en overbodig aan toe. Ze zal wel moeten.

Op weg naar de boodschappen overdacht ik dat het een intelligent meisje was, dat voelde ik. Ik bedacht dat ze zich misschien dommer voordeed omdat dat misschien beter voor haar zou kunnen werken in haar geval.

Op het parkeerterrein achter de winkels, zaten twee mannen op de grond tegen het hek. Ze hadden het gezellig met een derde persoon op een fiets, ze spraken in het Pools. Ietsje verderop zat een man alleen op de grond met drie halveliterblikken bier. Hij droeg een zwarte sweater met letters. Jack&Jones, best een duur merk.

Overmorgen gaan we naar Portugal.